ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ  ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΟΥΜΕ…

ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΘΕΤΟΥΜΕ

ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΑΣ

Ό,ΤΙ    ΚΑΙ    ΝΑ     ΓΙΝΕΙ!

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους στους θεατές στον άνεμο σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία!

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore from Moonbot Studios on Vimeo.

Όταν οι άνθρωποι αφιερώνουν τη ζωή τους στα βιβλία εκείνα πάντα την επιστρέφουν πίσω με αγάπη!

Είναι ολοφάνερο ότι η επίθεση δε θα σταματήσει εδώ. Η τρόικα απαιτεί την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων, την ίδια στιγμή που μέσω της νέας δανειακής σύμβασης επιβάλλει νέο εξοντωτικό πακέτο, μέρος του οποίου ψηφίστηκε ήδη στη βουλή με  το πολυνομοσχέδιο. Η εθελόδουλη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, ως άξιος συνεχιστής των επιλογών της κυβέρνησης Παπανδρέου, προωθεί την εκ νέου ληστρική επιδρομή στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Συζητάνε, μάλιστα, τη μετατροπή του έκτακτου σε μόνιμο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ, με προσαυξήσεις κάθε χρόνο επί των αντικειμενικών αξιών και ενοποίηση με όλους τους φόρους ακινήτων.

Το χαράτσι για τα ακίνητα είναι κομμάτι της πολιτικής που επιβάλλει τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εφιαλτικής πραγματικότητας που συνεχώς γιγαντώνεται:  ελαστικές σχέσεις εργασίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μαζικές απολύσεις, εκτίναξη της ανεργίας, φτώχεια, ανέχεια, εξαθλίωση, αύξηση του κόστους ζωής, σπίτια χωρίς ρεύμα… Μας οδηγούν κάτω από τα όρια της επιβίωσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε! Οφείλουμε να αντισταθούμε, ακόμα και όσοι πληρώσαμε την πρώτη δόση.

Επειδή….

            …μας θέλουν μόνους και φοβισμένους

…το πηγάδι δεν έχει πάτο

…δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι κάποιος «σωτήρας» θα μας λύσει το          

    πρόβλημα

…η άρνηση πληρωμής είναι το πρώτο βήμα για να καταργηθούν τα

    χαράτσια…

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

• ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ να πληρώσουμε αυτό το χαράτσι και όλα τα επόμενα
• ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για την κατάργησή τους
• ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΔΙΚΤΥΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ σε κάθε γειτονιά για την αποτροπή της διακοπής ρεύματος αλλά και για την επανασύνδεση των κομμένων συνδέσεων

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος -μόλις έμαθε ότι θα τιμηθεί με το φετινό μεγάλο βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού- έκανε την εξής δήλωση: «Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους».

Παραπέμπει έτσι τους απορούντες σε παλιότερο κείμενό του:

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται…

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους· όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό…

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο·  φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;

Περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979