καθιστές κοιλιές

Λουίς Θερνούδα (Σεβίλη 1902-Πόλη του Μεξικού 1963)

 

Καθιστές κοιλιές

[δημοσιευμένο στο περιοδικό Octubre τον Απρίλη του 1934]

Ευχαριστημένοι

Όπως εκείνοι που ξέρουν

Όπως εκείνοι που κρατάν στη χούφτα τους την αλήθεια

Καλά πιασμένη για να μη ξεφύγει

Και με περηφάνια

Σαν φύλακες των ίδιων σας των εαυτών

Εξουσιάζετε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης

Εσείς καθιστές κοιλιές.

*

Δεν υπάρχει αέριο

Δεν υπάρχει μολύβι

Που να φουσκώνει τόσο που τόση σαβούρα να βγάζει

Σαν τη δική σας δηλητηριώδη σιγουριά

Αυτή η σιγουριά τού να νιώθετε το πανωφόρι σας

Καλοπροστατευμένο από τον πισινό σας.

*

Κοιτάτε από εδώ κι από εκεί

Χαμογελάτε ξύνοντας πονηρά το βρωμερό στόμα σας

Κι από εκεί αποφαίνεστε όπως το αρχαίο μαντείο

Φουσκωμένες ηλιθιότητες

Αποφθέγματα που στραγγίζουν ανάμεσα στις σχισμές σαν ποντίκια.

*

Φτερωτό το ρωμαλέο πόδι

Το νεανικό και ρωμαλέο πόδι

Που θα γκρεμίσει σύντομα

Αυτό το φουσκωμένο με λάσπη, κακία και αδικία πανωφόρι

Παρασέρνοντας μαζί του και τον πισινό και την κοιλιά σας

Το θλιβερό σας πρόσωπο που μολύνει τον αέρα

Τον καθαρό και δίκαιο αέρα

Όπου σήμερα ξεσηκωνόμαστε

Ενάντια σε όλους σας

Ενάντια στην ηθική σας ενάντια στους νόμους σας

Ενάντια στην κοινωνία σας ενάντια στο θεό σας

Ενάντια σε σας τους ίδιους καθιστές κοιλιές

Με ένα στέρεο στάχυ

Γι’ αυτόν που σπρώχνει τη δύναμη του από τη γη

Για να ανοίξει ο ήλιος

Για να δώσει τον καρπό του

Καρπό του μίσους και της χαράς

Φρούτο του αγώνα και της γαλήνης.

*

Η αλήθεια βρίσκεται σε αμάχη και σε αυτή σας περιμένουμε

Καθιστές κοιλιές

Τεντωμένες κοιλιές

Νεκρές κοιλιές.

 

αναδημοσίευση:

http://eranistis.net/wordpress/

ζωή μαγική!

«Όλα ήταν στη θέση τους.

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.

Οι ειδικοί στην τηλεόραση.

Οι κακοί στη φυλακή.

Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.

Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.

Τα λεφτά μας στα δάνεια.

Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια μας στις τράπεζες.

Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.

Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar.

Τα παιδιά μας στο σχολείο.

Οι φίλοι μας στο Facebook.

Η ……τέχνη στα μουσεία.

Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.

Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.

Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.

O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.

Εμείς στους τέσσερις τοίχους.

Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική

Η αστυνομία στην Αφρική.

Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.

Τα Εξάρχεια στη Βουλή.

Οι αναρχικοί στην καρδιά μας.

Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.

Οι φίλοι πλάι μας.

Τα bar στις φυλακές.

Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.

Τα λεφτά μας στα πάρκα.

Τα πάρκα στα πάρκινγκ τους.

Οι εχθροί μας στο facebook.

Οι ειδικοί στα σπίτια τους.

Η τηλεόραση στα σκουπίδια.

Η ψυχαγωγία στα σχολεία.

Η τέχνη παντού.

Οι διαφημίσεις στα μουσεία.

Τα παιδιά μέσα μας.

Τα μπαλέτα στους δρόμους.

Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια στα δέντρα.

Τα δέντρα στους δρόμους.

Η ομορφιά στους δρόμους .

Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

 αναδημοσίευση από http://parallhlografos.wordpress.com/

κιγκλίδωμα

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας.

Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος,

αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του,

πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του,

του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα

ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ’ ένα καραβόσκοινο τη μέση.

Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του

κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του,

(μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο,

το θάνατό του.

7. ΧΙ. 1968

Από την συλλογή Κιγκλίδωμα.

Γιαννης Ρίτσος.

ή αυτοί ή εμείς

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί.

Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές

Οι άνεργοι πεινούσαν.

Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται.

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι.

Κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα.

Ζητάνε θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους.

Για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν.

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο.

 

Λεν πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό.

Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού.

(Bertolt Brecht – Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου)

Μιχάλης Κατσαρός:αντισταθείτε

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός. Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών στον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί στην κρατική εκπαίδευση στο φόρο σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε  σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

 

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.

 

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους στους θεατές στον άνεμο σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία!

 

άρνηση λόγω αρχών!

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος -μόλις έμαθε ότι θα τιμηθεί με το φετινό μεγάλο βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού- έκανε την εξής δήλωση: «Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους».

Παραπέμπει έτσι τους απορούντες σε παλιότερο κείμενό του:

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται…

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας…

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους· όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό…

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο·  φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;

Περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979

my way

Ποίημα από το “Λεσότο”  του  Sam Duby Sutu

“Νύχτα! Και γύρω, σ’ όλες τις γωνιές”

 

Νύχτα! Και γύρω, σ’ όλες τις γωνίες, τίποτα

άλλο δεν υπάρχει παρά μόνον

 η σελήνη διπλωμένη σε βαθιά σιωπή.

Στον ουρανό ψηλά

Τ’ αστέρια σαν μάτια λάμπουν,

 απλανή κι απόμακρα κάποια μυστικά κρύβοντας!

Από εκεί –κοντά τους- ίσως

η γη να δείχνει το ίδιο λαμπερή καθώς αυτά!

Ίσως. Μα το αστέρι, το δικό μου,

ποτέ δεν κρύβει μυστικό από μένα:

πάντοτε μου δείχνει, σταθερά,

το μέσο και τους δρόμους απ’ όπου

μπορώ κι εγώ ν’ αφήνω να σπιθίζει

έστω (να σπιθίζει;) μες στο βαθύ σκοτάδι

 και το δικό μου φώς…

ο σκοπός και το τέλος

Ντύλαν Τόμας

1914-1953

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά
μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα

Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις
μας να είναι τρυφερές

Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις
κουρούνες,

Από φόβο μήπως έρθουμε

Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών
και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να
σκαρφαλώναμε,

Θα πιάναμε τις κουρούνες να
κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,

Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,

Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο
πάνω απ’ τα κλαριά

Για να θαυμάσουμε την τελειότητα
των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως
συμβαίνει συνήθως,

Και τον θαυμασμό για όσα ο
άνθρωπος γνωρίζει,

Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η
μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά,
είπαμε,

Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν
τ’ αστέρια,

Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

κι από την ανάποδη φοριέται

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

*

[...]
Με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
χειροκροτούσαν – απιστεύτων χρόνων θραύσματα
μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλό μου
θωρούσα τις πληγές με το άσπιλο λευκό που με πιτσίλιζαν˙
τι ωραία θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.
Κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία
και σ’ όλα τα μεγέθη της.

Απόσπασμα από τη συλλογή «Μαρία Νεφέλη», Ικαρος 1978

θαρρείς

STÉPHANE MALLARMÉ

Θαρρείς
Ενας υπαινιγμός απλός
στη σιωπή τυλιγμένος με ειρωνεία
ή
το μυστήριο
καθώς γκρεμίζεται
ουρλιάζοντας
σε κάποιον κοντινό στρόβιλο θυμηδίας και τρόμου
ίπταται γύρω απ’ το βάραθρο
χωρίς να το κοσμεί
ούτε να δραπετεύει
και λικνίζει το άγραφο σημάδι του
ΘΑΡΡΕΙΣ

Απόσπασμα από την έκδοση «Ιγκιτούρ ή η τρέλα του Ελμπενόν – Μια ζαριά ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο»,
μτφρ.-επίμ.: Μαρία Ευσταθιάδη, Γαβριηλίδης 2010