για το κτήνος που περιέχουμε μέσα μας

“Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.”

(Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζηδάκι  για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο  είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)

Αναδημοσίευση: http://tvxs.gr/news/politismos/manos-xatzidakis-o-neonazismos-den-einai-oi-alloi

πρωτομαγιά: και ο αγώνας συνεχίζεται

1^η ΜΑΗ: ΑΠΕΡΓΙΑ

Γκρεμίζουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα,

 όλοι στο δρόμο του αγώνα!

 

ΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!!! Αυτή τη μορφή αγώνα που λυσσασμένα και σε αγαστή συνεργασία εργοδότες, κεφαλαιοκράτες, ΣΕΒ, τροϊκανοί, καλοπληρωμένοι χαρτογιακάδες του συστήματος και Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης, χτυπούνε, συκοφαντούνε για να την αναγάγουν στην αιτία του κακού για τη χώρα. Οι απεργίες λένε «βλάπτουν την ανάπτυξη, δεν φέρνουν επενδύσεις». Για να μας πουν ότι είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για το «κακό που μας βρήκε». Για να μας πουν «σκάστε» και υποταχτείτε, στον ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.

Δεν λένε όμως ότι η αποβιομηχάνιση της χώρας, η καταστροφή κάθε παραγωγικής δυνατότητας της ήταν, όπως και σήμερα άλλωστε, αποτέλεσμα των επιταγών της Ε.Ε., που υπέγραφε και υλοποιούσε το πολιτικό προσωπικό του ντόπιοι κεφαλαίου. Δεν λένε ότι το ξεπούλημα σήμερα του δημόσιου πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χωράς σε ΔΝΤ-ΕΕ είναι αποτέλεσμα τέτοιων δεσμεύσεων. Δεν λένε ότι εκατοντάδες εργοστασιάρχες πήραν τις παχυλές κρατικές επιδοτήσεις για κλείσουν τα εργοστάσια ή να τα μεταφέρουν σε χώρες των Βαλκανίων. Ούτε ένα εργοστάσιο, ούτε μια επιχείρηση δεν έκλεισε από απεργία. Έκλεισε γιατί τα αφεντικά βρήκαν αποτελεσματικότερο τρόπο να κερδοφορήσουν. Ας αφήσουν λοιπόν τα παραμύθια τους, δεν περνάνε άλλο.

ΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!!! Γιατί με τις απεργίες, με τους ανυποχώρητους και παρατεταμένους αγώνες, με το αίμα τους, οι εργαζόμενοι πριν από ένα περίπου αιώνα κατέκτησαν το 8ωρο. Γιατί έτσι κατακτήθηκε από τους εκμεταλλευόμενους το δικαίωμα σε ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ζωή! Γιατί τίποτε δεν χαρίστηκε, όλα κατακτηθήκαν στο καμίνι του αγώνα, στο πεδίο της ταξικής πάλης.

ΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!!! Γιατί μας γυρίζουν 150 χρόνια πίσω. Γιατί σπέρνουν φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία. Γιατί καταργούν το δικαίωμα στην παιδεία, την υγεία. Γιατί καταργούν το δικαίωμα στη δουλειά, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και αντικαθιστούν τους μισθούς με επιδόματα πείνας. Γιατί μας θέλουν δούλους στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα του καπιταλισμού. Γιατί μας θέλουν θυσία στο βωμό της κρίσης τους.

ΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!!! Γιατί τόσα χρόνια κάποιοι καλοθελητές μας έπεισαν ότι αυτά είναι ξεπερασμένα και ξύλινα. Μας αφόπλισαν πολιτικά, μας είπαν να τους ψηφίσουμε για να μας λύσουν τα προβλήματα. Καλλιέργησαν τη λογική της ανάθεσης για να εμφανίζονται οι εργατοπατέρες ως θεματοφύλακες των κεκτημένων δικαιωμάτων. Γιατί αφήσαμε τα σωματεία μας να γίνουν εργαλεία ταξικής ειρήνης, συνδιαλλαγής και συμβιβασμού στα χέρια των ξεπουλημένων εργατοπατέρων που παζάρευαν τη ζωή μας με τους εκμεταλλευτές.

ΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!!! Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι η βάρβαρη πολιτική ενάντια στο λαό και τους εργαζομένους θα συνεχιστεί. Γιατί η απεργία είναι το όπλο μας. Γιατί ο δρόμος του ανειρήνευτου αγώνα, η σύγκρουση με τα ντόπια και ξένα αφεντικά είναι μονόδρομος. Μόνο ένα ισχυρό, μαζικό, πολιτικοποιημένο λαϊκό-εργατικό κίνημα μπορεί να μπει φραγμός στη επίθεση. Μόνο έτσι μπορεί,  126 χρόνια από την πρωτομαγιά στο Σικάγο, να δικαιωθούν οι ασυμβίβαστοι, ταξικοί αγώνες.  Να πάρει σάρκα και οστά η προοπτική, η ανθρωπότητα να σπάσει τα δεσμά της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

• Όλοι στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις της 1ης Μάη
• Γενική απεργία διαρκείας
• Αντίσταση-Αυτοοργάνωση-Αλληλεγγύη
• Επιτροπές ανέργων σε κάθε γειτονιά

 

Η Ανοικτή Συνέλευση Πειραιά σας καλεί όλους και όλες να συζητήσουμε για τις εξελίξεις στα εργασιακά και τους νέους τρόπους αντίστασης και αυτοοργάνωσης στη συζήτηση – συνέλευση που γίνει στις 16/5/2010 ημέρα Τετάρτη και ώρα 7:00μμ στην πλατεία Κοραή

οι αυτόκλητοι…

ΟΙ ….ΠΑΙΔΟΝΟΜΟΙ

Παιδονόμος: το άτομο στο οποίο έχει ανατεθεί η επιτήρηση των παιδιών σε εκπαιδευτήριο, οικοτροφείο κτλ.

(Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής)

Οικεία εφηβική ανάμνηση: καβγάδες με τους γονείς για τα ρούχα, τα μαλλιά, τα σκουλαρίκια, την αργοπορημένη επιστροφή στο σπίτι. Το κύριο επιχείρημα: «Δεν σκέφτεσαι τι θα πει η γειτονιά (η πολυκατοικία, το χωριό κτλ.)».

Σχολιασμός των «έγκυρων» μέσων ενημέρωσης για διαδηλώσεις και απεργίες: «αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό», «θλιβερές εικόνες που κάνουν το γύρο του κόσμου», «να δούμε τι λένε οι Ευρωπαίοι για όλα αυτά».

Ένα από τα μοτίβα του κυρίαρχου λόγου είναι ότι η ελληνική κοινωνία διακρίνεται για την «ανωριμότητά» της. Δεν έχει μπει ακόμη στη φάση της «ενηλικίωσής» της, συμπεριφέρεται με ανευθυνότητα όπως οι ανήλικοι που θεωρούν ότι έχουν μόνο δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις, που το μυαλό τους είναι μόνο στην καλοπέραση και τη διασκέδαση. Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέχθηκε η λέξη «πάρτυ» για να περιγράψει την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας την δεκαετία του 2000, για να υπογραμμιστεί ο ευδαιμονισμός ή ο «οίστρος της ακολασίας» (όπως γράφτηκε κάπου) που επικρατούσε τότε. Ο κυρίαρχος λόγος για την «ανωριμότητα» της ελληνικής κοινωνίας σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση η ίδια να αναλάβει τις ευθύνες και να αντιληφθεί τα πραγματικά συμφέροντά της, ότι αντιδρά συναισθηματικά και όχι ορθολογικά, ότι έχει ανάγκη από διαπαιδαγώγηση και καθοδήγηση όπως ακριβώς οι ανήλικοι. Με αυτό τον τρόπο κάποιοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές έχουν ανακηρυχθεί σε αυτόκλητους παιδονόμους, επιφορτισμένοι με την ευθύνη να διαπαιδαγωγήσουν την ελληνική κοινωνία υποδεικνύοντας τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει. Η λογική αυτής της «παιδαγωγικής» φέρνει για άλλη μια φορά στην επιφάνεια αντιλήψεις για τη σχέση της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Για πάρα πολλές δεκαετίες η Δυτική Ευρώπη συνιστά το παράδειγμα, το μοντέλο της σύγχρονης κοινωνίας, το οποίο η Ελλάδα (όπως και πολλές άλλες χώρες εντός και εκτός Ευρώπης) όφειλε να αντιγράψει ώστε κάποτε να μπορέσει να φτάσει σε ανάλογο επίπεδο. Το πρόταγμα του εκσυγχρονισμού, της προόδου, της ευημερίας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιδέα του «εξευρωπαϊσμού», δηλαδή τη σύγκλιση της Ελλάδας με τις χώρες-παραδείγματα της Δ. Ευρώπης, στην ουσία την υιοθέτηση αντίστοιχων θεσμών, αξιών, συνηθειών κλπ. Αυτή η σχέση διαμόρφωσε μια «αρνητική» συνείδηση. Σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο, η Ελλάδα δεν ήταν μια αρκετά ευρωπαϊκή χώρα, ενώ η «καθυστέρηση» συνδεόταν με την επιβίωση μη ευρωπαϊκών («ανατολίτικων», «βαλκανικών» κλπ.) στοιχείων. Ο λόγος αυτός αμβλύνθηκε κάπως στη δεκαετία του 2000, όταν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου και η υιοθέτηση του ευρώ δημιούργησαν την αίσθηση της ταύτισης με την Δ. Ευρώπη, ειδικά σε σχέση με το χάσμα που χώριζε τις χώρες της Ευρωζώνης από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Όλα αυτά μέχρι το 2009… Από τότε ο βραχύβιος μύθος της ισχυρής Ελλάδας αντικαταστάθηκε από έναν νέο αρνητικό λόγο με έντονα ηθικολογικά στοιχεία: η Ελλάδα ήταν μια αποτυχημένη χώρα, που είχε εξαπατήσει τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και λαθραία είχε ενταχθεί στο κλαμπ των ισχυρών της Ευρώπης. Η Ελλάδα, για άλλη μια φορά, δεν ήταν μια αρκετά ευρωπαϊκή χώρα και εάν ήθελε να παραμείνει στην ευρωπαϊκή «οικογένεια» θα έπρεπε να τεθεί υπό καθεστώς επιτήρησης και τιμωρίας.Η Ελλάδα τελεί υπό την επιτήρηση της τρόικας με την κυριολεκτική έννοια του όρου: η κοινωνία, τα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός παρακολουθούνται διαρκώς, οι αντιδράσεις τους αναλύονται, γίνονται υποδείξεις και ωμές παρεμβάσεις, ο βαθμός συμμόρφωσης αξιολογείται. Από αυτή τη σκοπιά οι αντιδράσεις των εργαζομένων, οι απεργίες, οι διαδηλώσεις είναι ενδείξεις ότι η κοινωνία δεν συμμορφώνεται. Σε αυτό το καθεστώς επιτήρησης οι νέοι παιδονόμοι των εγχώριων μέσων μαζικής ενημέρωσης αναλαμβάνουν να πειθαρχήσουν τις «άτακτες» κοινωνικές ομάδες υπενθυμίζοντάς τους ότι επιτηρούνται όχι από την τρόικα (όπως όντως συμβαίνει) αλλά γενικά από την «Ευρώπη» — μια «Ευρώπη» η οποία μένει πάντα απροσδιόριστη αλλά έχει, υποτίθεται, ενιαία επικριτική στάση απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις που προκαλεί η μνημονιακή πολιτική στην Ελλάδα. Η «Ευρώπη», το «εξωτερικό» μετατρέπονται σε έναν αόρατο φορέα ηθικού ελέγχου της ελληνικής κοινωνίας, στον οποίο αυτή οφείλει να λογοδοτεί, ή, ακόμη προτιμότερο, τον οποίο οφείλει να λάβει υπόψη της πριν δράσει. Η πειθάρχηση, άλλωστε, γίνεται αποτελεσματική μόνο στο βαθμό που εσωτερικεύεται από το υποκείμενο. Με αυτό τον τρόπο, η «Ευρώπη» αναγορεύεται όχι απλώς σε παράδειγμα αλλά σε ένα είδος Υπερεγώ για την ελληνική κοινωνία.

Οι αυτόκλητοι παιδονόμοι των δελτίων ειδήσεων και των επιφυλλίδων έχουν αναλάβει να υποδείξουν στην ελληνική κοινωνία που ακόμη δεν έχει «ενηλικιωθεί» πώς θα πρέπει να αντιδρά, τι αιτήματα πρέπει να έχει, τι δεν θα πρέπει να κάνει, κατανέμοντας ρόλους σε αυτό που μεταφορικά αποκαλούν ευρωπαϊκή «οικογένεια». Βέβαια, εάν για κάποιους η Ελλάδα είναι το «κακομαθημένο παιδί» της ευρωπαϊκής «οικογένειας», αυτός που δεν κατονομάζεται είναι εκείνος που αντιπροσωπεύει την εξουσία του πατέρα, όπως συμβαίνει σε κάθε καλή, παραδοσιακή οικογένεια. Μια εξουσία, ως γνωστόν, την οποία ούτε μπορούμε ούτε πρέπει να την αμφισβητούμε, τουλάχιστον μέχρι την ενηλικίωσή μας, αλλά να τη φοβόμαστε. Επιστρέφοντας στις οικείες αναμνήσεις, το επιχείρημα «τι θα πει η γειτονιά» δεν ήταν απλώς ένας τρόπος δημιουργίας ενοχών, αλλά ο προάγγελος της απειλής: «Θα σε διώξω από το σπίτι». Αυτό που ξεχνούν οι αυτόκλητοι παιδονόμοι είναι ότι πολλές φορές οι νέοι και οι νέες, μην αντέχοντας άλλο τις ταπεινώσεις και τις τιμωρίες επέλεγαν οι ίδιοι να εγκαταλείψουν την πατρική εστία…

  του Πολυμέρη Βόγλη

Ο Πολυμέρης Βόγλης διδάσκει σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

αναδημοσίευση από http://enthemata.wordpress.com/2012/04/22/voglis-6/

 

αποχαιρετώντας…

«στο τέλος μείνανε βουβοί και γεμάτοι οι καφενέδες

από γέρους και χαφιέδες που μιλάν για προκοπή»…

aqualung

καθιστές κοιλιές

Λουίς Θερνούδα (Σεβίλη 1902-Πόλη του Μεξικού 1963)

 

Καθιστές κοιλιές

[δημοσιευμένο στο περιοδικό Octubre τον Απρίλη του 1934]

Ευχαριστημένοι

Όπως εκείνοι που ξέρουν

Όπως εκείνοι που κρατάν στη χούφτα τους την αλήθεια

Καλά πιασμένη για να μη ξεφύγει

Και με περηφάνια

Σαν φύλακες των ίδιων σας των εαυτών

Εξουσιάζετε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης

Εσείς καθιστές κοιλιές.

*

Δεν υπάρχει αέριο

Δεν υπάρχει μολύβι

Που να φουσκώνει τόσο που τόση σαβούρα να βγάζει

Σαν τη δική σας δηλητηριώδη σιγουριά

Αυτή η σιγουριά τού να νιώθετε το πανωφόρι σας

Καλοπροστατευμένο από τον πισινό σας.

*

Κοιτάτε από εδώ κι από εκεί

Χαμογελάτε ξύνοντας πονηρά το βρωμερό στόμα σας

Κι από εκεί αποφαίνεστε όπως το αρχαίο μαντείο

Φουσκωμένες ηλιθιότητες

Αποφθέγματα που στραγγίζουν ανάμεσα στις σχισμές σαν ποντίκια.

*

Φτερωτό το ρωμαλέο πόδι

Το νεανικό και ρωμαλέο πόδι

Που θα γκρεμίσει σύντομα

Αυτό το φουσκωμένο με λάσπη, κακία και αδικία πανωφόρι

Παρασέρνοντας μαζί του και τον πισινό και την κοιλιά σας

Το θλιβερό σας πρόσωπο που μολύνει τον αέρα

Τον καθαρό και δίκαιο αέρα

Όπου σήμερα ξεσηκωνόμαστε

Ενάντια σε όλους σας

Ενάντια στην ηθική σας ενάντια στους νόμους σας

Ενάντια στην κοινωνία σας ενάντια στο θεό σας

Ενάντια σε σας τους ίδιους καθιστές κοιλιές

Με ένα στέρεο στάχυ

Γι’ αυτόν που σπρώχνει τη δύναμη του από τη γη

Για να ανοίξει ο ήλιος

Για να δώσει τον καρπό του

Καρπό του μίσους και της χαράς

Φρούτο του αγώνα και της γαλήνης.

*

Η αλήθεια βρίσκεται σε αμάχη και σε αυτή σας περιμένουμε

Καθιστές κοιλιές

Τεντωμένες κοιλιές

Νεκρές κοιλιές.

 

αναδημοσίευση:

http://eranistis.net/wordpress/

η χειραγώγηση της κοινής γνώμης

“ΔΕΚΑ  ΤΕΧΝΙΚΕΣ  ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ  ΤΗΣ  ΚΟΙΝΗΣ  ΓΝΩΜΗΣ”

1. Η τεχνική της διασκέδασης

 Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, δι’ ενός…αδιάκοπου καταιγισμού διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών. Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομία, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται• να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

 

 2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

 Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα – αντίδραση – λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί. Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

 

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα• τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

 

4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’ όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

 

5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; “Αν -ο διαφημιστής- απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού”. Απόσπασμα από το “Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους”

 

6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…

 

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

 

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

 Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

 

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!..

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, τη νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους..

Νόαμ Τσόμσκι

” με ποιο τρόπο ζούμε; “

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος του για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς κ.ά. Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης John Malkovich. Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

• ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ από τον Τζον Μάλκοβιτς

Είναι τιμή μου που το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Ουνέσκο μου ζήτησε να χαιρετίσω την 50η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Θα απευθυνθώ σύντομα στους συνάδελφους του θεάτρου, φίλους και συντρόφους. Μακάρι η δουλειά σας να είναι πειστική και αυθεντική. Μακάρι να είναι βαθιά, συγκινητική, στοχαστική και μοναδική. Μακάρι να μας βοηθά να στοχαζόμαστε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και μακάρι αυτός ο στοχασμός να είναι ευλογημένος με θάρρος, ειλικρίνεια, ανυποκρισία και χάρη. Μακάρι να είστε σε θέση να ξεπερνάτε τις αντιξοότητες, τη λογοκρισία, τη φτώχεια και το μηδενισμό, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλοί από εσάς θα είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε. Μακάρι να είστε ευλογημένοι με ταλέντο και αυστηρότητα για να μας διδάξετε πώς χτυπά η καρδιά σε όλη την πολυπλοκότητα της, και να έχετε την περιέργεια και την ταπεινότητα να το κάνετε έργο ζωής. Και μακάρι οι καλύτεροι από εσάς – γιατί μόνο οι καλύτεροι από εσάς, και μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες και σύντομες στιγμές, – να καταφέρετε να διατυπώσετε το βασικότερο των ερωτημάτων: «Με ποιό τρόπο ζούμε;» Καλή τύχη! John Malkovich

1821 λόγοι για να μην ξαναγίνουμε ραγιάδες

“…Με χίλια ονόματα μια χάρη

      ακρίτας είτε αρματωλός

      αντάρτης, κλέφτης, παληκάρι

     πάντα είναι ο ίδιος ο λαός!”

Άλλη μια επέτειος της γέννησης της σύγχρονης Ελλάδας έφτασε. Αλλά αυτή δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή τη φορά η ιστορία της εξέγερσης των ραγιάδων ενάντια στην καταπίεση ξένων και ντόπιων αφεντάδων δε μοιάζει με παραμύθι από μιαν άλλη εποχή. Τα λόγια του Ρήγα για δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία και αξιοπρέπεια μοιάζουν να απευθύνονται σε καθέναν από εμάς. Τι και αν βάζουνε χαράτσια, τι και αν μας χτυπάνε κάθε που πάμε να σηκώσουμε το κεφάλι, τι και αν μας λένε πως δεν είναι συνετό να τα βάζεις με ανώτερες δυνάμεις, εμείς ξέρουμε πως ζωή χωρίς ελευθερία και αξιοπρέπεια δεν είναι ζωή. Για αυτό και φέτος δεν ήρθαμε σαν τις άλλες φορές να κάνουμε τη βόλτα μας και να σχολιάσουμε πιο σχολείο παρελαύνει καλύτερα. Φέτος κατεβήκαμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τη νεολαία που γυρνάει από την άλλη το κεφάλι στους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες, που κορδώνονται στην εξέδρα των επισήμων, και μαζί να εκφράσουμε το πνεύμα του 21, το πνεύμα της αντίστασης και της εξέγερσης.

Οι αγωνιστές της επανάστασης δεν ήταν οπαδοί της «ρεαλιστικής» προσέγγισης, δεν ήταν «συνετοί» νοικοκυραίοι, ξεσηκωθήκαν ενάντια σε κάθε πρόβλεψη και πάλεψαν για να απαλλαγούν από δυνάστες και προστάτες, ώστε να μπορούν να καρπώνονται οι ίδιοι το μόχθο της δουλειάς τους. Το σε πιο βαθμό τελικά το κατάφεραν είναι συζητήσιμο. Οι εσωτερικές έριδες και η διχόνοια που έσπειραν ντόπια και ξένα συμφέροντα οδήγησαν στην υποχώρηση πολλών από τους αρχικούς στόχους και με την ανάμειξη των προστάτιδων δυνάμεων σε οικονομική και πολιτική εξάρτηση. Και έτσι ό αγώνας συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Κάθε κατάκτηση του λαού από τότε, κάθε δημοκρατική ελευθερία, κάθε βελτίωση των συνθηκών δουλειάς και ζωής ήρθε με αγώνες και θυσίες. Τίποτα δε χαρίστηκε και άρα σε κανέναν δε χρωστάμε. Τα μεγάλα τζάκια, πολιτικά και οικονομικά, οι απόγονοι των τσιφλικάδων, που πάντα εκμεταλλεύονταν τη δουλειά μας και κερδοσκοπούσαν στη πλάτη μας, έρχονται τώρα και με πρόσχημα την κρίση και τη δήθεν σωτηρία της πατρίδας, ζητάνε πίσω και αυτά τα λίγα που κερδίσαμε. Καταστρέφουν την κοινωνία και την οικονομία για να έρθουν να επιβάλουν πολύ χειρότερες συνθήκες εκμετάλλευσης και υποταγής. Ασκούν βία, τρομοκρατία, καταστολή, πετούν χημικά, συλλαμβάνουν κόσμο. Το ερώτημα λοιπόν έρχεται αβίαστα, θα σκύψουμε το κεφάλι σα ραγιάδες και προσκυνημένοι ή θα πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και θα τελειώσουμε τη δουλειά που ξεκίνησαν οι αγωνιστές του 21;

Να μην ξαναγίνουμε ραγιάδες. Να συμμετέχουμε μαζικά και δυναμικά σε όλες τις κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες, τις καταλήψεις. Να αναπτύξουμε δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ μας για να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων από όποιον κι αν ασκείται. Να ανατρέψουμε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Ο λαός δε χρωστάει σε κανέναν. Διεκδικούμε τον πλούτο που παράγουμε. Να απορρίψουμε κάθε λογική ανάθεσης, κάθε λογική που αναζητά έναν ηγέτη. Κανένας μεσσίας δε θα μας σώσει. Μπορούμε να τους νικήσουμε και να μην επιτρέψουμε την εξαθλίωση και την πείνα να κυβερνάνε τη ζωή μας.

 

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΧΙ:

•           ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

•           ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ

•           ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  

ΑΝΟΙΧΤΗ       ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ       ΠΕΙΡΑΙΑ        -      ΠΛΑΤΕΙΑ       ΚΟΡΑΗ

ζωή μαγική!

«Όλα ήταν στη θέση τους.

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.

Οι ειδικοί στην τηλεόραση.

Οι κακοί στη φυλακή.

Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.

Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.

Τα λεφτά μας στα δάνεια.

Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια μας στις τράπεζες.

Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.

Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar.

Τα παιδιά μας στο σχολείο.

Οι φίλοι μας στο Facebook.

Η ……τέχνη στα μουσεία.

Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.

Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.

Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.

O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.

Εμείς στους τέσσερις τοίχους.

Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική

Η αστυνομία στην Αφρική.

Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.

Τα Εξάρχεια στη Βουλή.

Οι αναρχικοί στην καρδιά μας.

Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.

Οι φίλοι πλάι μας.

Τα bar στις φυλακές.

Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.

Τα λεφτά μας στα πάρκα.

Τα πάρκα στα πάρκινγκ τους.

Οι εχθροί μας στο facebook.

Οι ειδικοί στα σπίτια τους.

Η τηλεόραση στα σκουπίδια.

Η ψυχαγωγία στα σχολεία.

Η τέχνη παντού.

Οι διαφημίσεις στα μουσεία.

Τα παιδιά μέσα μας.

Τα μπαλέτα στους δρόμους.

Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια στα δέντρα.

Τα δέντρα στους δρόμους.

Η ομορφιά στους δρόμους .

Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

 αναδημοσίευση από http://parallhlografos.wordpress.com/